இயல்பறிந்து கற்றுக் கொடுங்கள்!

இன்றைய வேகமான உலகில், பெற்றோர்களுக்கு தங்கள் குழந்தைகள் அனைத்துத் துறைகளிலும் சிறந்து விளங்க வேண்டும் என்ற பேராசை இருக்கிறது. 64 கலைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தவர்களாக தங்கள் பிள்ளைகள் வலம் வர வேண்டும் என்று கனவு காண்கிறார்கள். இதன் விளைவாக, குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்கும் சிறு ஓய்வு நேரத்தில் கூட, அவர்களை ஏதாவது ஒரு பயிற்சி வகுப்பில் சேர்த்து விடுகிறார்கள். கராத்தே, இசை, நடனம், ஓவியம், நீச்சல் என அந்தப் பட்டியல் நீண்டு கொண்டே செல்கிறது. ஆனால், அந்தப் பயிற்சி வகுப்புகள் குழந்தைக்குப் பிடிக்கிறதா, இல்லையா என்பதைப் பற்றி பெரும்பாலான பெற்றோர்கள் சிந்திப்பதே இல்லை. தங்களின் நிறைவேறாத ஆசைகளை பிள்ளைகள் மீது திணிக்கும் ஒரு போக்காகவே இது மாறிவிட்டது. இந்த அணுகுமுறை சரியானதுதானா?  குழந்தைகளின் இயல்பறிந்து கற்பித்தல் என்பதன் அவசியத்தை நாம் எப்போது உணரப்போகிறோம்?

பெற்றோர்களின் இந்தத் தீவிரமான ஆசை காரணமாக, குழந்தைகள் தங்கள் குழந்தைப் பருவத்தை இழந்து, இயந்திரத்தனமான ஒரு வாழ்க்கையை வாழத் தள்ளப்படுகிறார்கள். சில நாட்கள் பெற்றோரின் வற்புறுத்தலுக்காகப் பயிற்சிக்குச் செல்லும் குழந்தைகள், ஆர்வம் இல்லாத காரணத்தால் பாதியிலேயே விட்டுவிடுகின்றனர். இன்றைய பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகள் எல்லாவற்றையும் மிக விரைவாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறார்கள். ஆனால், ஒரு குழந்தை ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் சிறந்து விளங்க, அதன் உள்ளார்ந்த இயல்பையும், ஆர்வத்தையும் கண்டறிந்து, அதற்கேற்ற வழிகாட்டுதலை வழங்குவதே சிறந்த முறையாகும்.

குழந்தைகளின் இயல்பை அறிவது எப்படி?

ஒவ்வொரு குழந்தையும் ஒரு தனித்துவமான திறமையுடனும், இயல்புடனும் பிறக்கிறது. ஒரு விஷயத்தை எல்லோராலும் ஒரே மாதிரி கற்றுக்கொள்ள முடியாது. ஒருவருக்கு இயல்பாக வரும் ஒரு கலை, மற்றொருவருக்குக் கடினமாக இருக்கலாம். எனவே, ஒரு குழந்தைக்கு எதில் ஆர்வம் இருக்கிறது, அதன் இயல்பான குணம் என்ன என்பதைப் பெற்றோர்கள் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டும். குழந்தைகளின் இயல்பை मोटे तौर पर மூன்று முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கலாம்.

1. படைப்பாற்றல் மிக்க குழந்தைகள் (Creative Children)

சில குழந்தைகள் இயல்பாகவே அதிக படைப்பாற்றல் திறன் கொண்டிருப்பார்கள். அவர்கள் புதிய புதிய சிந்தனைகளைக் கொண்டிருப்பார்கள், கதைகள் புனைவார்கள், புதுமையாக எதையாவது உருவாக்க முயற்சிப்பார்கள். இது போன்ற குழந்தைகளை ஓவியம், இசை, பாடல், கீபோர்டு போன்ற கலைகள் சம்பந்தப்பட்ட பயிற்சி வகுப்புகளில் சேர்ப்பது அவர்களின் திறமையை மேலும் வளர்க்கும். அவர்களின் கற்பனைத் திறனுக்கு ஒரு வடிகாலாக இந்த வகுப்புகள் அமையும். அவர்களின் படைப்பாற்றல் சரியான பாதையில் வழிநடத்தப்படும்போது, அவர்கள் அத்துறையில் சிறந்து விளங்க வாய்ப்புள்ளது.

2. பகுப்பாய்வுத் திறன் கொண்ட குழந்தைகள் (Analytical Children)

சில குழந்தைகள் எதையும் ஆராய்ந்து பார்க்கும் குணம் கொண்டவர்களாக இருப்பார்கள். ஒரு இடத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து, ஒரு விஷயத்தை ஆழமாகச் சிந்திப்பார்கள். புதிதாக ஒன்றைக் கண்டுபிடிப்பதில் ஆர்வம் காட்டுவார்கள். இது போன்ற குழந்தைகளுக்கு செஸ், கேரம் போர்டு போன்ற வீட்டுக்குள் விளையாடும் விளையாட்டுகளைக் கற்றுத் தரலாம். இந்த விளையாட்டுகள் அவர்களின் சிந்திக்கும் திறனையும், திட்டமிடும் ஆற்றலையும், ஒருமுகப்படுத்தும் தன்மையையும் மேம்படுத்தும்.

3. உடல் உழைப்பை விரும்பும் குழந்தைகள் (Physical Children)

சில குழந்தைகள் ஓடியாடி விளையாடுவதையே விரும்புவார்கள். அவர்கள் எப்போதும் ஆற்றல் நிறைந்தவர்களாகவும், சுறுசுறுப்பாகவும் காணப்படுவார்கள். தனியாக விளையாடுவதை விட, குழுவாக விளையாடுவதையே அதிகம் விரும்புவார்கள். இது போன்ற குழந்தைகளை கிரிக்கெட், கால்பந்து, கைப்பந்து, ஹாக்கி போன்ற குழு விளையாட்டுகளில் சேர்த்து விடுவது சிறந்தது. இது அவர்களின் உடல் வளர்ச்சிக்கு உதவுவதோடு, குழு மனப்பான்மை, விட்டுக்கொடுக்கும் குணம், தலைமைப் பண்பு போன்ற பல நற்குணங்களையும் வளர்க்கும்.

இவ்வாறு குழந்தைகளின் இயல்பை அறிந்து, அதற்கேற்ற ஒரு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயிற்சி அளித்தால், ஆரம்பத்தில் ஆர்வம் காட்டாவிட்டாலும், நாளடைவில் இயல்பாகவே அத்துறையில் சிறந்து விளங்குவார்கள்.

பட்டம்போல் பறக்க விடுங்கள்: பதின்பருவத்தினரைக் கையாளுதல்

குழந்தைகள் வளர வளர, அவர்களின் உடல் மற்றும் மன நிலையில் பல மாற்றங்கள் ஏற்படும். குறிப்பாக, 12 வயதுக்குப் பிறகு பதின்ம பருவத்தில் நுழையும்போது, அவர்களின் நடவடிக்கைகளில் பெரும் மாற்றங்களைக் காணலாம். அதுவரை பெற்றோரின் உலகத்தில் வாழ்ந்த குழந்தைகள், நண்பர்களுடன் தங்களை அடையாளப்படுத்தத் தொடங்குவார்கள். பெற்றோரிடமிருந்து விலகி, நண்பர்களுடன் நெருக்கமாக இருப்பார்கள்.

இந்த மாற்றங்கள் இயல்பானவை என்பதைப் பெற்றோர்கள் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். “என் மகன்/மகள் முன்பு போல் இல்லை, மாறிவிட்டார்கள், நண்பர்கள்தான் இதற்குக் காரணம்” என்று புலம்புவதைத் தவிர்க்க வேண்டும். இது அவர்களின் வளர்ச்சிப் பாதையில் ஒரு முக்கியமான கட்டம். அவர்களை மீண்டும் தங்கள் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவர முயற்சிப்பது எதிர்மறையான விளைவுகளையே ஏற்படுத்தும்.

குழந்தைகளை வளர்ப்பது ஒரு கலை. அதிலும் பதின்ம வயதுப் பிள்ளைகளை வளர்ப்பது ஒரு பெரும் கலை. அவர்களைப் பட்டம் போல பறக்க விட வேண்டும், ஆனால் அதன் நூல் நம் கையில் இருக்க வேண்டும். எப்போது இழுக்க வேண்டும், எப்போது தளர்த்த வேண்டும் என்ற பக்குவம் பெற்றோருக்கு வேண்டும்.

“நீ இப்போது புத்திசாலித்தனமாக யோசிக்கிறாய், தனியாக எல்லாவற்றையும் செய்யக் கற்றுக்கொண்டாய், இது நல்ல விஷயம். உனக்கு இந்த சமயத்தில் நிறைய உதவிகள் தேவைப்படும். அதைத் தயங்காமல் கேள், நாங்கள் செய்து தருகிறோம்.”

என்று அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். இது அவர்களுக்குத் தன்னம்பிக்கையைத் தரும். தங்கள் முடிவுகள் குறித்துப் பெற்றோரிடம் ஆலோசனை கேட்கத் தயங்க மாட்டார்கள். மாறாக, “நீ எடுத்த முடிவு தவறு, உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது, நாங்கள் சொல்வதைக் கேள்” என்று முட்டுக்கட்டை போட்டால், அவர்கள் ஒடுங்கிப் போவார்கள். தாழ்வு மனப்பான்மை ஏற்பட்டு, அவர்களின் தன்னம்பிக்கை குறையும். இது அவர்களின் வாழ்நாள் முழுக்கத் தொடரும்.

வளர் இளம் பருவம்: கவனிக்க வேண்டிய மூன்று விஷயங்கள்

ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் 10 முதல் 25 வயது வரையிலான பருவம் மிகவும் முக்கியமானது. இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் மூளையின் வளர்ச்சி வேகமாக நடைபெற்று முழுமையடைகிறது. எனவே, அவர்களின் உணவு, சூழல் மற்றும் மனநிலை ஆகியவற்றில் பெற்றோர்கள் அதிக கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

1. ஆரோக்கியமான உணவு: குறைவான கலோரி மற்றும் அதிகமான ஊட்டச்சத்து நிறைந்த உணவுகளை வழங்க வேண்டும்.

2. ஆதரவான சூழல்: அவர்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு, அவர்களின் வளர்ச்சியை ஊக்குவிக்கும் சூழலை வீட்டிலும், பள்ளியிலும் உருவாக்க வேண்டும்.

3. நேர்மறை மனநிலை: புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளும் ஆர்வத்தையும், மற்றவர்களுக்கு உதவும் மனப்பான்மையையும் வளர்க்க வேண்டும்.

இந்த மூன்றும் சரியாக அமைந்தால், அவர்களின் உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியம் சிறப்பாக இருக்கும், எதிர்காலமும் வளமானதாக அமையும். பெற்றோரின் கண்காணிப்பிலேயே வளர்ந்த குழந்தைகள், சமூகத்தைத் தனியாக எதிர்கொள்ளும்போது, பிரச்சனைகளை எப்படிச் சமாளிப்பது என்று தெரியாமல் தடுமாறுகிறார்கள். எனவே, அவர்களைச் சுயமாகச் சிந்திக்கவும், சுதந்திரமாக முடிவெடுக்கவும் பழக்கப்படுத்துவது பெற்றோரின் கடமையாகும். அதில் ஏற்படும் தவறுகளிலிருந்து அவர்கள் கற்றுக்கொள்வார்கள். அந்த அனுபவமே அவர்களைச் சிறந்த மனிதர்களாக உருவாக்கும்.